سلام ای نازنین...

 سلام بر تو ای رئوف آل طه یا امام رضا(ع)

 چگونه باور کنم لحظه لحظه های دیدار را پس از آنهمه هجران!؟

 و چگونه اکنون باور کنم که وقت رفتن رسید؟!

 آقا وقتی چشمان گناهکارم به گنبدت روشن شد٬وقتی قدمهای ناقصم به بهشتت رسید٬آن هنگام که گوشم با   صدای طبل و کرنایت آشنا شد٬وقتی زبان الکنم به زیارتت مشغول گشت و آن دم که دستان آلوده ام به ضریحت  رسید٬آنجا بود که باورم شد با تمام بدیهایم هنوز دوستم داری...

 به خود گفتم٬زمان آن رسیده که لباس نو به تن کرده٬هدیه ای به دست به پابوست آیم.اما دریغ از من مسکین که هیچ چیز در بساط خود نیافتم الا دلی آکنده از غبار غفلت.پس به ناچار دلم را بدست گرفته و به درگاهت آمدم و تو همچون پدری مهربان و دلسوز مرا در آغوش کشیدی...

 حال که میروم هدیه ام را روی طاقچه ی خانه ات روبروی پنجره ی فولادت گذاشتم...

 آقا.من که رفتم دیگر خیالم راحت است که جای دلم امن است.گاهی دلم را نوازش کن و در زلال آبهای حوضت غسل بده و روی سینه ات بگذار و بفشار تا احساس غربت نکند و برایش دعا کن تا حرم امن الهی گردد.

 من هم عهد میبندم همیشه به یاد شما و همچون شما مهربان زندگی کنم و هیچگاه هدیه ام را پس نگیرم...

**

۵شنبه ساعت حدود ۲.۳۰ حرکت کردیم از دانشگاه و بعد از حدود ۲۴ ساعت تمام به مشهدالرضا رسیدیم!. حرکتمون از مشهد هم ساعت ۱۰.۳۰ صبح روز دوشنبه ۵ اسفند بود و سه شنبه ۶ اسفند ماه ۱۳۸۷ ساعت۱۰.۳۰ خونه بودم...

*سفر خیلی خوبی بود.خالی از سختی و مشکل نبود ولی هرچی که بود می ارزید به تموم مشکلاتش...

و الان چقدر راحت و آسوده خاطرم نسبت به قبل...

چقدر اروم ترم نسبت به گذشته...

خدای من٬چقدر و چجوری ازت تشکر کنم که همه چیز رو جور کردی؟!؟

امام رضا٬هیچ مراسمی شرکت نکردیم که نگن٬"" اگه الان اینجایی٬یعنی دعوت نامت رو امام رضا امضا کرده!"" و چقدر هربار با این حرف تنم لرزید و هم توی دلم قند اب کردن و هم خجالت کشدیم...

قند اب کردن چون وقتی حس کردم عمق اون حرف رو... و خجالت کشدیم که من!با این همه گناه!با این همه ناسپاسی!با این همه غفلت!چطور اینجام و دعوت نامه رو گرفتم؟!؟چطور چشمام به گنبد قشنگ طلاییت افتاد و قابل بودم بیام و دستهام رو به ضریحت برسونم و دلمو بهش گره بزنم؟!

نه!من قابل نبودم!لطف زیادی بهم شد...خیلی زیاد..حتی اونقدر که هنوزم باورم نمیشه که کجا رفتم و اومدم...

گفتنی های سفر خیلی زیاده...نمیتونم مختصر بنویسم.دلم نمیاد.دلم میخواد لحظه به لحظه ش رو بنویسم تا نکنه یه وقتی٬یه جاییش یادم بره...

میدونم تا وقتی زندم یادم نمیره اما انسان همیشه فراموش کاره...بهتره ریسک نکنم...

قرار بود ۱۲ ظهر مسجد دانشگاه جمع بشیم.مامان اینا میخواستن برسونن منو تا دانشگاه٬اما قبلش میخواستن نماز بخونن و بعدا حرکت کنیم٬دل تو دلم نبود.تا اذان زدن و نماز خوندیم٬ساعت شده بود ۱.بعدش حرکت کردیم به سمت دیاره دانشگاهیمان...

ستاره اس ام اس داد:::

"""نفس میری منم ببر از این دیار بی کسی،قصه هاتو بذار زودی بیا،نذار بمونم تو دلواپسی،اگه میخوای بری برو،فردای عزم رفتنت هرچی میخوای بگی بگو،قربون قصه گفتنت...""""

دوباره شاعر شده بود...

چقدر خوب میشد که ستاره هم می اومد...چقدر تنها بودم... اما مگه امام رضا خودشون غریب نیستن...

به ترافیک ظهر پل جانبازان برخوردیم.خلاصه تا رسیدیم ساعت نزدیک ۲ بود.جلوی دانشگاه هیچ اتوبوسی نبود!دلم لرزید!نکنه رفته باشن؟نکنه جا مونده باشم؟!

با بابا همون جا پیش در دانشگاه خدافظی کردم...

با مامان٬ساک بدست٬وارد شدیم!همون نزدیکای مسجد دانشگاه٬دیدم یکی از بچه ها با ساکهاش اونجاست.پرسیدم که اتوبوسها کجان؟.گفت:زیر ساختمون ازمایشگاه...

قلبم بالا اومد....یه نفس راحت کشیدم...جا نمونده بودم!!!

با مامان رفتیم تا اونجا...به مامان ساختمون خودمون و سایر ساختمونها رو معرفی کردم...اما اصلا نمیفهمیدم که چی میگم...فقط میخواستم حرف بزنم که قلبم نیاد از دهنم بیرون...هیجان خاصی داشتم.با وجودی که چند ساعت قبلش کلی ناراحت بودم و اعصابم خراب بود،اما اون موقع دیگه هیچی جز سفر توی ذهنم نبود...

رفتم دیدم روی اولین اتوبوسی که جلو رومه نوشتن""ثامن الائمه ۴"" اما شماره اتوبوس من ۳ بود.پس نرفتم سمتش٬رفتم جلوی اتوبوس سفیده...بله!خودش بود!سوار شدم!تقریبا پر پر بود و یه نگاهی انداختم که دیدم جا نیست!

اومدم پایین...

مسئول اتوبوس ما٬سمیرا مصلح بود!از روز اولی که دیده بودمش به دلم نشسته بود... دیدم داره میاد٬رفتم جلو٬گفتم من دیر اومد انگار و جا نیست!گفت بیا بریم بالا...

رفتیم و دیدم صندلی ردیف۴رم یکی خالیه!گفت همینجا بشین..

رفتم ساکم رو از مامان گرفتم و اومدم بالا گذاشتم.هنوز با مامان خداحافظی جدی نکردم!!مامان میگه بیا پایین فعلا.میگم بذار من ساک رو ببرم٬میام.تا میرم بالا و جابجا کنم٬که مامان رو دیدم کنارمه...

از بغل دستیم پرسیدم تنهایی!؟ گفت آره!ولی با اونا آشنا شدم و تقریبا دوستیم.(منظورش ۲تا صندلی کناری بودن!)

مامان ازم خواست شماره سمیرا رو براش بنویسم و رفت پایین...

نوشتم و رفتم.اما همون موقع سمیرا گفت بیاین بالا میخوام سرشماری کنم...رفتم بالا درحالی که هنوز با مامان روبوسی نکردم...

رفتن همانا و بسته شدن درها هم همان...

حالا من بالا و پشت پنجره و مامان اون پایین... با هم خدافظی کردیم و بوس فرستادیم...دلم پیش مامان بود. میدونستم خیلی نگرانه. میدونستم دلش میمونه پیشم اما دیگه وقت رفتن بود.داشتیم حرکت میکردیم... پس بای بای و حرکت...

از درب پشت دانشگاه اومدیم بیرون...صلوات فرستادیم....

تا اومدیم جلوی دانشگاه٬مامان هم رسیده بود به جلوی در...باز هم بای بای و حرکت...

از کارگر اومدیم پایین.اتوبوس خیلی اروم حرکت میکرد...

منتظر بقیه ماشینها بود...مامان زنگ زد.قطع شد! زنگ زدم.گفت ما اومدیم جلوی ابشار واستادیم.از ماشین پیاده شدیم.

گفتم: باشه.حواسم هست...

ماشین رسید به اونجا.دیدم هر ۲تاشون یه حالتی دارن نگام میکنن.بلند شدم و براشون دست تکون دادم.لبخند زدم تا بدونن خیلی خوشحالم که اجازه دادن...هر دوتاشون با لبخند من خندیدن و برام دست تکون دادن...

هنوز ماشین داره اروم اروم میره...

ساعت تقریبا ۳ شده....

تا حرکت کردیم٬سمیرا برامون یکم حرف زد و صدقه جمع کرد...

بعدش یکی از هم سفرهامون که یه خانم ۳۵.۳۶ ساله بود و بزرگترین فرد دانشجوی همراهمون و داخل ماشین ماهم بود٬برامون دعای سفر رو خوند و بعدش دعای صدقه...

با بغل دستیم یکم حرف زدم...اصولا دیر با کسی صمیمی میشم اما اینبار اون خودش باب صحبت و باز کرد و اینجوری شد که حرف زدیم و اشنا شدیم... اسمش زیور بود.هم سن بودیم.کاردانی نرم افزاربود و ترم قبل تموم کرده بود!

سمیرا اومد و بهم گفت:تو که تنهایی میری آخر اونجا بشینی و اون دوست ما که مسئول ارتباطات بیاد جلو...

گفتم:نه...اخه اون ته یجوریه...

بعدش که رفت من به زیور گفتم٬اگه باز چیزی شد میخوام بگم من و تو باهم هستیم که نگه جاتو عوض کنم و این حرفا...

رسیدیم لنگرود٬به یکی از بچه ها زنگ زدن که پدربزرگت فوت شده...میخواست برگرده!اما بعدش خانوادش گفتن نیاد و بره و حداقل واسه ارامش روح اون دعا کنه...

خیلی اروم حرکت میکردیم...اذان مغرب رو زدن و ما تاره چالوس بودیم!!

پلیس راه بعد یکی او بچه ها با خانوادش اومده بود سوار شد.انگار واسه مینی باس ها بود ولی چون میخواست با دوستاش باشه٬بلند شده بود و اومده بود اونجا..

خلاصه بازم دنبال یکی که تک نفره گشتند که بره توی مینی باس!بازم همون سوال..

ساعت داشت میگذشت و همونجوری اروم حرکت میکردیم...

ساعت ۱۰شده بود و میخواستن واسه شام نگه دارن. نمیدونم چرا....آخه شام اول با خودمون بود.(نمیدونم اول امل هستش یا بابل!؟فک کنم اول امل باشه)خلاصه رفتن امل یه مسجد که دیدن بسته ست و بعدش رفتیم بابل و یه حسینیه بود که رفتیم اونجا.نمیدونم مسجد جای غذا خوردنه آیا؟!

خلاصه تا بچه ها برن دستشوئی و بیان درست نزدیک ۱.۳۰ اونجا معطل شدیم...

شبش هم ۲ ساعتی خوابیدم گویا...

نزدیک صبح هم خوابم برد و با صدای سمیرا برای نماز صبح بیدار شدیم...خراسان شمالی بودیم...

خیلی سرد بود.بالاخره نماز خوندیم و برگشتیم...راننده گفت اینقدر طول دادین توی راه که نشد ما درست برسیم.ما باید قانونا 8 صبح میرسیدیم!

اینجوری شد که ما ساعت 2 رسیدم "میعاد"  و اول بهمون نهار دادن و بعد هم اتاقهامون همونجوری که خودمون توی ماشین هم اتاقی هامونو مشخص کرده بودیم اماده شد و تحویل گرفتیم.

منم با همون بغل دستیم و همون 2تایی هم گفته بود باهاشون دوست شده، هم اتاق شدم.

مجتمع میعاد، 6 طبقه بود و به صورت هتل اپارتمان.تقریبا هر طبقه ای 4 واحد داشت که تقریبا 12 تا 14 نفر جامیشدن.

واحد ما قشنگ و تمیز بود. طبقه ی 5 . یه هال(حال)بود با 4 تا اتاق که یا 3 نفره بود یا 4 نفره.با 2تا سرویس بهداشتی و یه حمام و یه دونه اشپزخونه ی نقلی با یخچال...

اتاق ما هم 4 تخته بود با کلی کمد و برای هرکدوممون هم کنار تختمون یه میز کوچیک بود...

اول سریعا خودمون رو به دستشویی رسوندیم.یکم نشستیم استراحت کردیم و وسایلمون رو پخش کردیم و جاسازی نمودیم...

بعدشم سمیرا بهمون خبر داد که برای اذان مغرب میخوایم بریم حرم و بعدشم شام و مراسم افتتاحیه که قراره یکی از خدام حرم بیاد برامون صحبت کنه...

خلاصه وضو ساختیم و حرکت کردیم.خداروشکر از اونجا تا حرم راهی نبود.ما چهاراه خسروی بودیم و از درب باب الجواد وارد می شدیم...

وارد شدیم... اذن دخول گرفتیم و با دیدن گنبد طلایی که روبرومون بود از خود بی خود شدیم...چقدر شیرین بود اون لحظه که بعد از اون همه انتظار چشمامون تونست که حرم اقامونو ببینه...

چقدر شیرین بود و زیبا... خدا الهی قسمت هر کسی که دوست داره و دلش پر میکشه بکنه...

اولین نمازمون رو توی حرم خوندیم.نشد بریم صحنهای جلوتر،مجبور شدیم همونجا بخونیم و برای اینکه به بقیه ی  برنامه هامون برسیم...

دلمونو همونجا گذاشتیم...پاهامون نمیکشید برگردیم سمت هتل... اما مجبور بودیم...

تا از صحن اومدیم بیرون، برخوردیم به یه هیئت عذاداری که داشت وارد حرم میشد...چقدر کنار خیابون دلامون سبک شد....

اومدیم و شام خوردیم.بعدشم رفتیم بالا. زیور که با همسر اینده میخواست بره حرم...

مریم و آمنه هم میخواستن بخوابن که برای اینکه میخوایم شب بریم حرم جون داشته باشن.اما من با تموم خستگی خوابم نمیگرفت.پس وقتی سمیرا اومد که بریم امفی تئاتر گفتم بچه ها خوابن و خودم رفتن پایین. با بچه ها قرار گذاشتیم که من 10.30 بیام که با هم بریم.اخه از واحد ما فقط ما میخواستسیم شب بریم حرم بمونیم.

اونجا هم یه قانون خاصی داشت که از ساعت11 شب تا 4 صبح دربها بسته میشد و اجازه ی ورود و خروج نداشتیم...

رفتم دیدم مراسم شروع شده تقریبا.اینقدر چهره ی اون اقاهه مهربون و ارامش بخش بود که حد نداشت...

خیلی هم شیرین و قشنگ حرف میزد.اصلا گذر زمان حس نمیشد.با بیان خاطره ها و داشتانهایی که توی حرم اتفاق افتاده بود و حکمتهای شفاهایی که دیده یا توسط بقیه ی خدام تعریف شده هممون رو حالی به حالی کرد...چقدر امام رضا مهربونه...

یکی از اون چیزایی که تعریف کرد این بود:::

من خودم راننده یه مهندس مسیحی المانی بودم تا وارد مشهد شدیم و چشمش به گنبد طلای امام رضا افتاد،پرسید این چیه؟ایشون میگن براشون توضیح دادن که این امام 8ام ما شیعیانه و یه چیزایی که بتونه درک کنه...

میگن که این مهندس ازم پرسید میتونم  منم وارد این حرم بشم.منم بهش گفتم چرا نمیتونین؟خلاصه باهم وارد شدیم.وقتی پنجره ی فولاد رو دید،ازم پرسید چرا اینا مثل سگ خودشون رو به اینجا بستن؟

منم براش توضیح دادم که ما مسلمونا وقتی از همه جا درمونده میشم.از همه جا قطع امید میکنیم،وقتی دیگه راهی نداریم،می اینم اینجا و خودمونو میرسونیم به اقامونو ازش کمک میخوایم...

مگه تا اینو گفتم،بهم گفت:پس برای منم یه تکه طناب بیار و فرش.

بهش گفتم اخه نمیشه.شما؟؟اخه اگه کسی ببینتتون چی؟

گفت:حرف نزن.کاری که گفتم بکن.این گوشی منم بگیر،هر کس زنگ زد نگو من کجام.شمارشو بگیر بعدا خودم زنگ میزنم...

اقای صادقی میگه:خلاصه منم همون کارو انجام دادم.فرش و طناب رو دادن دستش و ازش فاصله گرفتم.از دور میدیم که داره مثل ابر بهار میباره اما صداشو نمیشنیدم...

چند باری گوشیش زنگ خورد و منم همون حرفی که گفته بود رو گفتم...

تا اینکه دوباره گوشیش زنگ خورد،جواب دادم،یه خانوم بود.گفت همسر مهندسه.گفت مهندس گوشیشو دست کسی نمیده،بگو مهندس کجاست.

میگه،گفتم مهندس خواسته که به کسی نگم کجاست.میگه باشه،فقط بهش بگو از همون جایی که نشستی بلند نشو که پسر 11 ساله ی مادرزاد فلجت حالش خوب شده!!!

میگه با حالت دو خودمو به مهندس رسوندم و گوشی رو دادم دستش،باهم حرف زدن و زود قطع کردن....

برام تعریف کرد که همسرش گفته.پسرمون توی اتاقش خوابیده بود،ناگهان از خواب میپره و فریاد میزنه و میگه مامان،بابا یه جای قشنگی نشسته که من تا حالا اونجا نرفتم،اونجا یه اقایی اومد سبز و نورانی یه دستی به بدنم کشید و بهم گفت بلندشم...

اینجوری شد که اون مهندس رفت دنبال خانم و پسرش آلمان و باهم برگشتن  حرم و هر 3تا مسلمون شدن...

اینارو که میگفت ما دیگه حالمونو نمی فهمیدیم.....

تا به خودم اومدم دیدم ساعت 10.20 دقیقه شده و من کم کم باید بلند شم.اما مگه میتونستم...

خلاصه بلند شدم و رفتم بالا.تا در اتاق رو بچه ها باز کردن پرسیدم،بچه های اتاق ما رفتن یا هستن،گفتن همین الان رفتن...

منو میبینی،انگار اب یخ ریخته باشن روم...

منم گوشیمو نبرده بودم و گذاشته بودم شارز شه.اینجوری بود که باهام تماس هم نتونسته بودن بگیرن...

خلاصه در حین عوض کردن لباس براشون زنگ زدم و گفتن که دارن میان بالا دنبالم...

اومدن بالا و گفتن تا سر کوچه رفتیم اما تنهایی ترسیدیم.خلاصه با وجود من دل و جرات پیدا کردن و 3تایی رفتیم...

مسیر هتل تا حرم رو پیاده ولی روی ابرها طی کردیم و خودمونو رسوندیم به حرم...

البته بین راه برای یکی از دوستام که قرار بود زنگ بزنه و من گوشی رو بگیرم سمت امام رضا تا با اقا حرف بزنه،هم خبر دادم که تا چند دقیقه ی دیگه میرسم و اماده باشه...

وقتی دوباره چشامون به حرم و گنبد افتاد دیگه هیچی نمیشنیدیم...

رفتیم داخل...

صحن اصلی رو هم رد کردیم...

خومونو رسوندیم به داخل حرم... چشممون که به حرم افتاد دیگه...

نمیدونم شاید چون ساعت حدودای 11 بود یکم اونموقع جلوی ضریح برامون خلوت تر از همیشه اومد....

امنه تا حالا نیومده بود مشهد.من وسایل رو نگه داشتم و مریم و امنه رفتن جلو...

وقتی اونجا واستادی و داری نگاه میکنی که چند تا دست داره به طرف اون ضریح دراز میشه،دیگه نمیتونی خودتو نگه داری...وفتی اونهمه مقام و لطف رو میبینی دیگه واقعا به پوچی خودت پی میبری...

وقتی میبینی چجوری لطف شاملت شده و تو الان اینجایی و دعوتت کردن که بیای،هم قند توی دلت اب میشه هم شرمنده تر از قبل میشی...

خوشحالی که با تمام بدی هات هنوز دوستت داره... و خجالت میکشی که با اینهمه بار گناه توی اون مکان پاک و عزیز داری قدم میزنی...

توی چند دقیقه ای همونجوری نگام روی ضریح قفل شده بود،تک تک بچه ها یادم اومدن...مامان.بابا.سحر...همه و همه...

 چند دقیقه ای نگذشت که بچه ها با چشمای گریون اومدن و نوبت من شد...

منم رفتم...

وای که چقدر لحظه ی خاصی بود اون موقع...

چقدر منتظرش بودم...چقدر دلم پر میکشید که بازم بتونم همون حال و هوا رو درک کنم و از نزدیک حسش کنم...

و چقدر همونجا خدا رو شکر کردم که بازم بهم این فرصت رو داد...

وقتی برگشتم،همونجا روبه ضریح ،توی اون همه جمعیت،تونستم خودمو به زمین برسونم و سجده ی شکری رو که بدهکار بودم بجا بیارم...

دیگه اونجا خیلی شلوغ شده بود.نمیتونستیم اونجا واستیم،تصمیم گرفتیم برای انجام اعمال و بجا اوردن نماز بریم به قسمت پایین حرم و همونجا بمونیم تا اذان صبح...

وقتی رفتیم پایین،تازه حواسم اومد سرجاش و گوشیمو نگاه کردم که برای دوستم زنگ بزنم.اما انتن نداشتم...! تازه یادم اومد که توی خود حرم که انتن نمیده...

دو دل بودم.نمیدونستم چکار کنم...

اما میدونستم که اون منتظره.س تصمیم گرفتم و از حرم اومدم بیرون و از کفشداری کفشم رو گرفتم و اومدم داخل صحن اصلی.رفتم قسمتی که بتونم وقتی می ایستم ،گنبد طلا رو ببینم.به موازات سقاخونه ی اسماعیل طلایی و رو به حرم وایستادم...

همون موقع اس ام اس اومد که از طرف همون دوستم بود،گفته بود که انگار قسمت نیست و این حرفا....

منم چون نصفه شب بود دیگه زنگ نزدم و اس ام اس دادم که من اومدم بیرون.اگه میخوای حرف بزنی من گوشی رو میذارم و تو حرفاتو بزن و اخرش هم قطع کن...

خلاصه اس ام ای رسید...

منم منتظر...

باهمون لباس و چادر نماز اومد بودم توی صحن و چون از یه فضای گرم اومده بودم بیرون،داشتم میلرزیدم به خودم،با وجودی که هوا خوب بود...

خلاصه گوشیم زنگ خورد.منم گوشی رو وصل کردم و همونجا رو به  گنبد واستادم و کتاب دعامم گذاشتم روی گوشی رو شروع کردم واسه دوستم دعای توسل رو خوندن... تقریبا تا نصف بیشتر خوندم که با اهنگ قطع شدن گوشیم  فهمیدم تموم شده حرفاش...

منم دعا رو تا اخر خوندم و داشتم براش اس ام اس مینوشتم که اس ام اسش اومده بود و ازم تشکر کرده بود...

منم جواب دادم و دعا کردم هر چی خیره براش پیش بیاد...

اومدم داخل پیش بچه ها...

تا ساعت 2.30 مشغول دعا و نماز بودیم.اما دیگه بعدش یکم بیکار شدیم.مریم خوابش می اومد.امنه هم همونطور.منم خوابم یماومد اما نه اونطوری که نشه تحمل کنم...

تصمیم گرفتیم برای اینکه سر حال بیایم بیایم تا صحن.اما تا اومدبم بیرون سردمون شد.اما مریم میخواست با دوست جونش حرف بزنه،پس مجبور بود بیرون بمونه...

من و امنه هم رفتیم دوباره سمت ضریح...جمعیت زیاد بود.منم دیگه نمیخواستم برم جلو.همونجا روبروی ضریح واستادیم و هرکدوممون حرفامونو زدیم....

خیلی سبک بودیم...

برگشتیم دنبال مریم و رفتیم همونجایی که قبلا بودیم...

یک ساعت قبل نماز میله رو برداشتن و نوبت خانوما شد برای زیارت قسمت پایین.اما یکهو همه حمله کردن...ما هم یکم واستادیم تا خلوت شه بعدا...

من که نذری ها یادم رفته بود بالا توی ضریح بندازم،پایین دستم گرفتم و انداختم...

بعدشم رفتیم نشستیم توی صف تا اذان بزنن...

اذان ساعت4.45 دقیقه بود.مریم دیگه داشت غش میکرد از خواب.منم که طبق معمول که باد بهم خورده بود،شکمم درد میکرد و معدم میپیچید...

خلاصه تا مریم سرشو کج میکرد،میگفتم مریم وضوت باطل میشه ها...

تا اینکه بالاخره اذان زدن...

خیلی سخت بود خم و راست شدن با وجود دل پیچه...

اما بالاخره تموم شد و خودمونو رسوندیم به هتل ساعت5.45 بود...

رفتیم بالا.هی زنگ بزن،زنگ بزن! اا کو کسی که در رو وا کنه!!

جا کفشی رو نگاه کردیم دیدیم یه کفش هست و بقیه حتما واسه نماز صبح رفتن حرم...

مجبور شدیم بریم کلید دوم رو از پایین بگیریم و مریم رفت.

در رو باز کردیم و مریم رفت کلید رو پس داد و اومد.

زیور خانم داخل تشریف داشت و خواب بود و صدای اونهمه زنگ و در ما رو نشنیده بود!!!

خلاصه 6بود که خوابیدیم....

از 1 اسفند تا ابتدای روز شنبه 3 اسفند نوشته شد...